Zoete droom

Van de theeblaadjes tot het theezakje en de verpakking. Alles aan theebedrijf Numi is biologisch, fairtrade en organisch. Een bewuste keuze.

Door: Dorien Dijkhuis

Heimwee naar Bagdad

Numi’s verhaal begint in Bagdad, waar Reem en Ahmed Rahim in de jaren zestig geboren worden. Hun vader, een vooraanstaand nierspecialist, voorvoelt het succes van de opkomende Ba’ath-partij. Omdat hij zijn kinderen niet wil laten opgroeien onder een totalitair regime, besluit hij te vertrekken naar Amerika. Ahmed is drie en Reem vijf als ze begin jaren zeventig in Cleveland aankomen om een nieuw bestaan op te bouwen.

In de vakanties gaat de familie Rahim terug naar Irak om de enorme familie te bezoeken. Ahmed: “Van die vakanties herinner ik me vooral de sterk aromatische geur en de zoete smaak van de thee die we dronken. Ik kan me niet herinneren dat we ooit iets anders te drinken kregen bij de vele ooms, tantes, grootouders, nichten en neven die we tijdens die vakanties aandeden. Het was thee van gedroogde limoen met een enorme hoeveelheid suiker en heette Numi. Traditioneel is het in Irak de drank van de gastvrijheid. Terug in de Verenigde Staten liep bij mijn zus en mij het water in de mond als we alleen maar aan die thee dachten. We kregen er heimwee van. Als kinderen droomden Reem en ik ervan die thee ooit naar Amerika te halen.”

Praags theehuis

Het zou nog een hele tijd duren voordat die droom uit zou komen. Na de middelbare school gaan Ahmed en Reem studeren. Zij biomedische technologie omdat haar moeder zegt dat er in de kunst niets te verdienen viel. Hij aanvankelijk psychologie, maar later theaterkun[B1] st en daarna filmkunst in Parijs. Zij schildert in haar vrije tijd, werkt eerst als laborant en later als docente. Hij reist als fotograaf, kunstenaar en filmmaker door Europa en laat zich als kunstenaar lange tijd inspireren door gevonden materialen: van kapotte tegels en ander ‘afval’ maakt hij tafelbladen. Later zal die nadruk op duurzaamheid en recycling nog belangrijker worden.

Ahmed blijft hangen in Praag waar een aantal vrienden hem vragen een ontwerp te maken voor het theehuis dat ze er willen openen. Hij wordt mede-eigenaar en leert alles over thee. “Ondanks het feit dat ik ermee was opgegroeid, leerde ik toen pas de cultuur van thee kennen”, zegt hij. “Ik besefte ineens dat de theeceremonie niet alleen in Irak een belangrijk element van het sociale leven is. In de Andes heb je bijvoorbeeld de hierba mate. Daarbij geven de mensen de kom waaruit ze drinken aan elkaar door. Dat vind ik het mooie van thee. Over de hele wereld brengt het mensen samen.”

Zomer van 1999

Het is uiteindelijk in de zomer van 1999 dat de sluimerende kinderdroom uitkomt tijdens een familiereünie in de Grand Canyon. Ahmed is net terug van zijn Europese omzwervingen, Reem baalt van haar docentenbaan en is vast van plan haar leven over een andere boeg te gooien. “Ik wil met de thee aan de slag”, zegt ze. Ahmed hoeft er niet lang over na te denken en knikt instemmend: “Ik doe mee.” Ook de naam van het kersverse bedrijf is snel bedacht. Ze dopen het Numi, naar de thee die hen herinnert aan hun jeugd.

Reems keukentje

De eerste numithee maken ze in Reems keukentje in haar appartement in Oakland. De kruiden die ze importeren plet Ahmed tussen twee stenen zoals hij dat in Praag heeft geleerd waarna hij op de juiste verhoudingen onderzoekt. En na een geslaagde numithee gaat hij op zoek naar nieuwe smaken. Reem maakt schilderijen voor op de verpakkingen en laat zich daarbij inspireren door de foto’s die haar broer tijdens zijn reizen had gemaakt.

Dat schilderen doet ze nog steeds, iedere keer als een nieuwe theesoort het licht ziet. “Zo is de rolverdeling altijd geweest”, zegt Ahmed. “Zij is de artiest, ik de alchemist.”

Het ‘lab’ waar de alchemist tegenwoordig zijn smaken ontwerpt is een ruimte vol hibiscus, kaneel, chocolade, zwarte peper, jasmijn, lavendel en talloze andere soorten kruiden, bloemen en fruit.

Jasmijnbloemen

“Veel theebedrijven voegen oliën of natuurlijke smaakstoffen toe voor een rijkere smaak”, vertelt hij. “Wij willen dat niet, omdat het niet nodig is. Wat je proeft is wat je terugvindt in ons zakje. Neem citroenthee. Die wordt meestal gemaakt op basis van citroenolie. Wij gebruiken citroenschilletjes. Een ander voorbeeld: jasmijnthee. De jasmijn wordt bij ons overdag geplukt en bij de theeblaadjes gelegd. ’s Nachts openen de bloemen zich en absorbeert de thee hun geur. Dat herhalen we een maandlang. Zo hebben we geen olie nodig. Het smaakt veel lekkerder en is nog gezonder voor je ook. Van smaakstoffen en oliën kun je hoofdpijn krijgen.”

Welkom

De filosofie was vanaf het begin: fairtrade. Ahmed en Reem kopen hun ingrediënten direct van boeren in derdewereldlanden en ze bouwen scholen en andere voorzieningen om iets voor de landen terug te doen. “Die fairtrade-overtuiging komt voort uit ons migrantenverleden”, zegt Ahmed. “De begintijd in Amerika was zwaar. Er was veel racisme in Cleveland. Wij hadden vreemde namen en onze huid was niet blank. We werden gepest. Er kwam niemand voor ons op. Nu zijn we heel gevoelig voor onrecht. De fairtrade-gedachte van ‘opkomen voor mensen die het moeilijk hebben’ is trouwens ook met de paplepel ingegoten. Ik moest vroeger om de haverklap mijn bed afstaan aan buitenlandse studenten of vluchtelingen die een dak boven hun hoofd nodig hadden. Iedereen was altijd welkom bij mijn ouders thuis, hoe klein we ook woonden.”

Passies

Toen ze als kinderen droomden over thee, hadden ze nooit gedacht dat die droom werkelijkheid zou worden. Laat staan dat ze aan het hoofd zouden staan van een waar thee-imperium met 45 werknemers en tientallen soorten thee die in meer dan twintig landen worden verkocht. “Toch zie ik Numi nog steeds niet als een bedrijf”, zegt Ahmed. “Wij zijn nooit businesspeople geweest. We zijn kunstenaars en Numi is een kunstproject waarin we al onze passies kwijt kunnen: reizen, kunst, cultuur, fairtrade, smaken ontwerpen en duurzaamheid. Het maken van thee is voor mij hetzelfde als het maken van kunst van gebruikte materialen.”