Win een beautypakket

Mijn mooiste kerstfeest was,
dat mijn vrienden in een doos(was heel mooi versierd) Foto's, kaarten van de afgelopen jaar hebben in gedaan want, ik ging verhuizen. En als Afscheid hebben ze een liedje zelf geschreven en gezongen voor mij.
Mijn vrienden zal ik nooi vergeten.
Dan voel je je thuis en mis je hen.
Dat betekent : ECHTE VRIENDSCHAP
elke keer als ik in de doos kijk denk ik aan hun en wat ze voor me hebben gedaan.
1 of 2 keer per jaar ga ik naar ze toe maar het is ver reizen. We hebben wel contact.
Maar als ik iets terug zou mogen doen
is dat wat echte vriendschap ook zou doen!(L)

Bc930N , [url=http://vmiyangoiifq.com/]vmiyangoiifq[/url], [link=http://xgnpnflavhqs.com/]xgnpnflavhqs[/link], http://jqyqennfrjun.com/

AFAIC that's the best ansewr so far!

BzqHFd , [url=http://unxnwiipcfzz.com/]unxnwiipcfzz[/url], [link=http://lrlrozetuwrf.com/]lrlrozetuwrf[/link], http://nzhkhjpwrmxi.com/

Pin my tail and call me a donkey, that really helepd.

mlVwSR oeftztzwdcit

I thought I'd have to read a book for a disocevry like this!

Kerst 2009 was een absolute topkerst! Dit was nl. de eerste Kerst met ons zoontje Joey van 9 maanden. Tevens hebben we begin oktober 2009 afscheid genomen van Tante Mechtilda welke op haar sterfbed lag, en met de Kerst was ze weer opgeknapt. Ze verraste ons met een telefoontje. Alleen al om haar stem te horen maakte voor ons de feestdagen helemaal TOP. Daarnaast was 2009 een 'witte' Kerst: geweldig veel sneeuw lag overal, lekker winterse wandelingen met onze hond en dan thuis komen in een warm huis: heerlijk. Helaas kwam ikzelf 2de Kerstdag hard ten val. En liep daarbij een zware hersenschudding/hersenkneuzing op. Met als gevolg een tijdje ziektewet, maar dat alles maakt me niet uit: Kerst 2009 was om nooit meer te vergeten!
Mocht ik uw pakket winnen, dan zal ik het delen met de mensen wie ik liefheb.

Groetjes José

Kerstgeuren

mijn eerste vriend
was een leuke West-Fries
van twee meter
schoenen maat 48
die ik bij het afscheid
gebruikte als
springplank om
bij zijn gezicht
te komen

ontmoet op dansles
en door zijn lengte
zag ik anderhalf jaar
geen ander
meer staan
niet erg horizon
verbredend

één foto is getuige
van gestuntel
onder de mistletoe
waar hij zwaar
voorovergebogen
mijn lippen kust
gelukkig
geen opgelopen
nekfractuur maar
je gaat toch
niet meteen op
iemands tenen staan?

In onze feestkledij
genoten we tenslotte
van de roomboter kransjes
die alles weer goed maakten..

Ad Koenraadt

Kerst vieren in vertrouwen

Vorig jaar heb ik samen met mijn man besloten onze vaste banen in te ruilen voor een eigen onderneming.
Alles ging perfect, we hadden een mooie winkel gevonden en alles was rond tot de bank te kennen gaf dat de lening door de crisis niet door ging.
We wilden onze droom niet opgeven. God geeft je geen droom zonder de mogelijkheid je droom waar te maken.
Er bleef één optie over en dat was ons mooie huis verkopen.
Dit ging heel snel dus zaten we vorig jaar voor de laatste keer kerst te vieren in ons huis dat we binnen 14 dagen moesten verlaten. Zo snel een betaalbaar huurhuis vinden was in onze situatie niet gemakkelijk. Toch lukte het ons een heel mooi huis te vinden, waar we dit jaar onze kerst vierden. Ik weet nu zeker dat het goed is om te durven te springen om je dromen waar te maken, want er is een grote macht die je God mag noemen of Universum, die je altijd helpen zal.

Mijn meest bijzondere en memorabele kerstfeest was vijf jaar geleden. M'n vriendin en ik woonden net in onze nieuwe huis en hadden ons moeten haasten om alles voor de kerst af te hebben. In een uitgebreide viering hadden we beiden dan ook geen zin en het voornemen was, om twee dagen lang lekker lui voor de nieuwe open haard te gaan liggen. Dus ging ik op kerstavond nog gauw even naar buiten om nog wat brandhout te halen, toen ik opgeschrikt werd door het gejammer en gepiep van een kat en haar pas geboren zeven (!) kittens. Noch ik, noch m'n geliefde had ervaring met katten, laat staan met een net bevallen kat en haar jonkies. Vol overgave stortten we ons, daarna op de kraamhulp. Het duurde maar een paar uurtjes, voordat we volledig gehecht waren aan die kleine beestjes en de gedachte ze na de kerst naar een asiel te moeten brengen, brak ons hart. Maar zoals het in een goed kerstverhaal betaamd kwam het toch nog goed, toen we op tweede kerstdag een moeder en dochter zagen, die overal bij ons in de buurt briefjes ophingen. Ze zochten hun zwangere poes Minoes (weinig originele naam, maar goed) en waren door het dolle heen, toen ze bij ons bleek te logeren. Ze schrokken wel even van het aantal kittens, maar gingen uiteindelijk ook maar met zes van de zeven naar huis. De zevende is bij ons gebleven. We hebben hem Jezus genoemd, met alle respect voor de gelovigen, maar een toepasselijkere naam konden wij niet verzinnen. En ieder jaar met kerst vieren we nu zijn verjaardag en natuurlijk krijgt hij dan wat extra's.

Mijn mooiste kerstherinnering dateert uit 1981. Mijn opa was enkele jaren daarvoor overleden, en mijn oma was verhuisd naar een aanleunflat van een verzorgingshuis. Het was de eerste kerst in haar nieuwe huisje. Oma had weer eens een feestmaal op tafel getoverd. Niet meer met groenten uit opa's tuin, maar wel door oma met aandacht en liefde bereid. Die avond na het eten hebben mijn zus en ik een kerstsneeuwpop voor haar gemaakt op het besneeuwde grasveld bij haar achter. Zijn gezicht was gemaakt met takjes hulst. Ook haar buren konden hem zien, maar hij stond toch heel duidelijk tegenover haar achterdeur. Een cadeautje van haar kleindochters, met evenveel aandacht en liefde gemaakt als het kerstdiner.

Beschuit met muisjes

Vroeger bij ons thuis op de boerderij hadden we een bijzondere traditie. Met het kerstontbijt werden alle tafels aan elkaar geschoven en met mooie kleden gedekt. Het was bijzonder om met het hele gezin (9 kinderen) aan tafel te zitten. Op 1e kerstdag aten we altijd traditiegetrouw beschuit met muisjes. Er was immers een kindeke geboren! We genoten van deze feestelijke lekkernij en het bijzondere moment van samenzijn. Nog altijd denk ik met plezier terug aan deze leuke traditie.

Anneke

Kerstmis 1944

Een Betuws dorp.Een boerenhuis waarvan mijn tante-de wijkzuster van het dorp, de helft bewoonde. Samen met haar moeder, mijn grootmoeder.
Mijn moeder was met mijn zusje van 14 en mij uit Tiel gevlucht toen de stad verwoest werd.Daar, in het dorp bij mijn familie, werden we liefdevol opgenomen en niet alleen wij, ook nog zes andere évacuées.
We hadden allemaal te eten, de zolder lag vol koolrapen-voldoende om de honger van allen te stillen. En als wijkzuster stopten de boeren haar ook nog wel eens wat toe, soms melk en ook wel eieren.
Mijn vader was als zeeofficier al in 1939 naar Indië vertrokken en we zouden hem in juni 1945 pas weer terugzien.
We gingen die winter van 1944 toch wel een beetje kerst vieren,de ramen waren verduisterd en er stonden op tafel wel tien drijvertjes. Die waren samengesteld uit een glaasje water, een laagje olie en een kurk met een draadje katoen. Het werkte. Prachtig! En vraag me niet hoe, maar mijn moeder had zoete bolletjes gebakken.Wat kerstversieringen uit een bewaard gebleven koffertje, helemaal mooi.
Ik stond die avond nog even in de schemer voor het hek .Aan de overkant was een groot huis-vol met Duitsers.Er liep een Duitser over straat, hij bleef voor me staan en vroeg hoe oud ik was."Elf jaar", en na dat korte antwoord probeerde ik weg te komen, maar hij keek me zo vriendelijk aan dat ik zijn uniform niet meer zag.Zijn dochtertje was ook 11, zei hij en hij verlangde zo naar huis.Ik dacht aan mijn eigen vader en vroeg of hij bij ons kerst mee wilde vieren. Hij knikte en ik ging naar binnen om te vragen of dat mocht. Eigenlijk weet ik niet zo goed meer hoe het verder ging, maar hij kwam die avond.Hij vroeg of hij op de viool van mijn zusje mocht spelen en daar klonk:Vrede op aarde".een gewone lesviool ging die avond zingen.En onze harten openden zich.

Wat maakt een herinnering mooi? Misschien wel een vergelijking met de gebeurtenissen ervoor en erna.
Een voor mij heel dierbare Kerst is die van vorig jaar. We hadden een huisje gehuurd in het Drents-Friese Woud. En voor Eerste Kerstdag, de dag waarop ik jarig ben, hadden we onze beide moeders uitgenodigd. We hebben ze opgehaald, en ze zijn een nachtje blijven logeren.
Het waren een heel gezellige dag, avond en ochtend. De moeders hadden het duidelijk naar hun zin, het weer was prettig winters - net als nu met sneeuw, alleen niet zoveel - en onze honden waren helemaal blij met de lange wandelingen.
De volgende dag bracht mijn man de beide moeders weer terug. Kortom, een genoeglijk samenzijn zonder veel poespas, maar met Harry Potter en Scrabble.
Wat maakt deze herinnering zo speciaal? In het voorjaar werd bij mijn schoonmoeder bot- en leverkanker geconstateerd in een ver gevorderd stadium. Na enkele maanden dapper ernaartoe geleefd te hebben, is zij midden in de zomer overleden.
En nu zijn we zo verschrikkelijk blij dat we die laatste kerst met haar en mijn moeder hebben mogen meemaken! Juist doordat ze er nu niet meer is, besef ik hoe bijzonder het is dat je tijd met je familie en dierbaren kunt doorbrengen. Ik ben er zeer dankbaar voor. Dit jaar gaan we zodra het weeralarm is opgeheven weer naar ons huisje in Diever. En dan zal ze er weer een beetje bij zijn.

Kerst...Eigenlijk heb ik het niet zo op kerst.
Al die lampjes in de stad vind ik overdreven en vooral zonde van de energie.
Ik houd van eten, dat is waar, maar met kerst zit ik na het voorgerecht al behoorlijk vol. En dan moet het meeste eten nog komen.
Kerstbomen vind ik lekker ruiken, maar die versiering! Vooral kerstballen en pieken, gruwelijk vind ik die.
En 'vrede op aarde', daar sta ik helemaal achter, maar waarom alleen met kerst?
Mooiste kerstherinnering, ik hoor je denken.
Toen mijn vriend de Smaakmakend deze week op tafel legde begon ik te bladeren en mijn oog viel op die twee woorden: mooiste kerstherinnering. Mijn gedachten brachten me terug naar zo'n 23 jaar geleden.
In mijn pyama zit ik aan de keukentafel bij papa op schoot. Om de tafel zitten mama,oma, mijn tante, een nicht en een neef. Het is stil.
Op tafel en in de handen van mijn familie zie ik verschillende gipsen beeldjes: Jozef, Maria, het kindje Jezus, de engel, de os en de ezel, drie koningen, herders en heel veel schapen.
Met de opperste concentratie worden de beeldjes beschilderd. Als ik vraag of ik ook mee mag schilderen, krijg ik een kwast en een schaap. Maar 't gipsen schaap is al wit, bedenk ik me. En dus schilder ik, net zo geconcentreerd als mijn familie, het schaap groen.
En ieder jaar als ik bij mijn ouders op bezoek ga met de feestdagen, staat mijn groene schaap bij het stalletje onder de kerstboom. Mijn kerstschaap.
Eigenlijk is kerst best bijzonder.

Er zijn eigenlijk niet een maar medere kerstherinneringen...
Mijn man geeft altijd zijn kerstpakket weg
hij heeft daar ook altijd 1 rede voor.
Ach aan de gene aan wie ik het dit keer gegeven heb heeft het hader nodig dan wij.En dan komt er een waargebeurd kerstverhaal en als die dan verteld is vinden wij het eigenlijk ook niet zo erg!
Ik ben benieuwd wie hij dit jaar tegen komt....
Voor iedereen een liefdevol en een gezond 2010! Liefs Marry

DE KERSTENGEL VAN MONTMARTRE.
Een week geleden heb ik vijf dagen in Parijs doorgebracht. De hele stad was al in kerstsfeer. Op de sterfdag van mijn moeder besloot ik de trappen van Montmartre te beklimmen om voor haar een kaarsje te branden in de Sacré Coeur. Ik stapte uit de metro. Het was een druilerige dag en ik voelde mij wat eenzaam en melancholiek. Voordat ik de kerk in ging, besloot ik mij even te warmen in een cafeetje en bestelde een dubbele espresso. Het was niet druk binnen, maar er hing wel een aparte sfeer. Een artistieke man met grote hoed schetste voor het raam van het café de tegenoverliggende huizen. Er hingen veel zwart/wit portret foto's aan de muur. Toen ik af wilde rekenen zei de patron mij "Dat hoeft u niet meer te doen, er is iemand die voor u betaald heeft". Ik was helemaal beduusd. En toen ik vroeg, wie dat dan wel was, kreeg ik als antwoord. "Brigitte". Een oud dametje, ze heeft vandaag haar staatspensioen ontvangen en wilde u erin laten delen. Ze is net weggegaan". Ik holde naar buiten, niemand meer te zien.
De kerstengel van Montmartre was verdwenen...
In de Sacré Coeur brandde ik twee kaarsjes één voor mama en één voor mijn engel.

Mijn mooiste kerstherinnering is toen ik als kind met mijn ouders, broers en zus moesten door een sneeuw storm lopen naar de kerk in het donker. Wij woonden in een piepklein dorpje in mid-west Amerika waar het 's winters helemaal donker was want toen waren er heel weinig straatlampen. De sneeuw was hoger dan mijn hoofd langs de straten en het bleef maar komen - alles was wit wit wit en de wind waait het sneeuw in cirkels. Wij gingen hand-in-hand achter elkaar met mijn vader vooraan en toen wij uiteindelijk zag de lichten van de kerk kwamen wij binnen in het warmte met wimpers en gezichten en mutsen vol ijs en sneeuw. Maar met brede glimlachten en roze wangen!

Het is kerstnacht 2003. Een week eerder heb ik van een bijzondere meditatie gehoord. Het is een heel simpele oefening. "Licht" inademen en "Liefde" uitademen. Ik weet nog altijd niet waarom ik dacht dat het lokale cafe de geschikte plaats zou zijn voor deze meditatie en toch doe ik de oefening op deze bewuste kerstavond. Er gebeuren daarna in korte tijd een aantal wonderlijke dingen, die me diezelfde avond bij de man van mijn leven brengen(blijkt achteraf). Een jaar later gaan we met kerstmis samenwonen!
Twee jaar geleden kondigden we met kerst ons huwelijk aan. Ik ben benieuwd wat deze kerst ons zal brengen. Wellicht een heerlijk verwenpakket? ;-)

mijn mooiste kerstherinnering is het jaar waarin mijn vader overleed. Hij overleed in mei en de eerste kerst was dan ook geen "makkie". Dat jaar had het rond kerst ontzettend hard gesneeuwd (wat al jaren niet meer voor was gekomen).
Al die sneeuw toverde de omgeving om in een prachtig beeld.
De natuur die zo op mij afkwam gaf de kerst ondanks de treurigheid toch een mooi beeld

Verleden jaar loop ik in Rotterdam, de straten versiert met kerstverlichting, en jachtende mensen, die nog hun laatste kerst inkopen moeten doen. Geen tijd voor de straatkrant verkoper, die hongerig is.
Het is koud en hij loopt de Bijenkorf binnen,hij loopt langs de schitterende taarten, ik kijk naar zijn gezicht... het is leeg, ik loop op hem af, en vraag wat hij zou wensen, hij kijkt mij aan en zegt: 'zo'n taart '. Ik zeg, 'nou dat is dan geregeld '...ik koop de taart en geef hem de taart. Zijn glimlach is voor mij een onvergetelijk kerstgeschenk.

Weense kerst 2004

Voor een studie-uitwisseling heb ik een half jaar in Wenen gewoond. Samen met een Zweeds meisje woonde ik in een appartement vlak achter Rathausplatz. Al vanaf half november verschijnen er in Wenen op bijna elke hoek van elke straat kerstmarkten. Eén van de meest bijzondere kerstmarkten is die op Rathausplatz, inclusief een openluchtijsbaan. De kerststemming zat er dus tegen kerst al een maand goed in. Vanwege de centrale ligging van ons appartement werden de feestjes voor uitwisselingsstudenten altijd bij ons thuis gegeven.

Omdat iedereen ver van huis was, vierden we met een grote groep uitwisselingsstudenten uit allerlei landen in ons huis kerst. Als reactie op bijna 6 weken lang mierzoete kerstindoctrinatie, luidde de opdracht om een typisch nationale lekkernij en drankje uit je moederland te regelen, dat tijdens de feestdagen genuttigd wordt. Als Nederlandse had ik voor oliebollen en een fles jenever gezorgd. Als anticlimax na wekenlang Glühwein, gepofte aardappels en gecaramelliseerde appels bestond het kerstdiner 2004 uit de meest vreemde en smerige hapjes overal vandaan. Wat ik me nog het helderst voor de geest kan halen waren de gedroogde en gezouten Sardientjes uit IJsland die verdacht veel op kattenlekkernijen leken. Na al die jaren proef ik nog steeds een gitzwart, oliedik Fins drankje op mijn smaakpapillen dat de toepasselijke naam 'Black death' had.

Uit alle hoeken van ons appartement klonken op het feest 'getver's en 'gatver's. Achteraf hadden we buikspierpijn van het lachten om gezichtsuitdrukkingen van mensen vlak voor ze naar het toilet renden. Je zou zeggen dat ik met de oliebollen nog mild ben geweest, maar uiteindelijk renden de anderen daar net zo goed van naar het toilet als ik van de IJslandse vis-kattensnoepjes. Zo zie je maar weer dat smaak ook gewenning is, want de IJslanders trokken met smaak nog een zakje Sardinesnacks open.

Mijn Weense kerst in 2004 heeft me geleerd voor alles open te staan en al het eten te proeven wat me voorgeschoteld wordt. Desalniettemin kan ik nu een Hollands kerstdiner, of tenminste alle maaltijden zonder IJslandse vissnacks en Finse Black Death, beter waarderen dan ooit.

Kerst!! Samen zijn met familie. Leuk maar niet altijd even ontspannen. Tot een paar jaar geleden. De kinderen oud genoeg om mee te doen met het dobbelsteenspel. Iedereen heeft 10 cadeaus van maximaal 1 euro per stuk gekocht en deze mooi ingepakt. Deze gaan allemaal onder de kerstboom. Een prachtig gezicht. Deze de gerechten door komt de dobbelsteen op tafel. De ogen hebben een van te voren afgesproken betekenis. Het is de kinderen nog niet geheel duidelijk maar dat komt gaandeweg. Bij twee alles afgeven?! nou dat viel niet in goede aarde tot dit ook duidelijk is. Nu doen we dit al jaren en het geeft ons een ontspannen en gezellige kertsdag met de hele familie zodat ook voor mij iets is om naar uit te kijken.

Engelse kerst 1978

Even voor de kerstdagen staken wij voor de eerste maal het kanaal over op zoek naar de echte engelse kerstsfeer. Aangekomen in Dover zetten wij koers naar het noorden, waar wij op kerstavond in Yorkshire belandden in zo’n echt oud, engels, plattelands hotelletje. Wij konden voor slechts een nacht een kamer krijgen. Na het diner, compleet met christmas crackers, werd koffie en thee geserveerd in de lounge, waar in fauteuils met hoge ruggen oudere heertjes tevreden een sigaar rookten. Alles in het hotel ademde een sfeer van een Agatha Christie film.
De volgende ochtend werd ons verteld dat wij toch konden blijven; er was een kamer vrij gekomen. Maar wij wilden verder op zoek naar het volgende leuke hotelletje. Dit bleek later, was niet zo eenvoudig. Het was 1e kerstdag en nagenoeg alles was gesloten: benzinepompen, postkantoren, restaurants. Op een parkeerplek langs de snelweg konden we van een behulpzame motorrijder een paar liter benzine kopen. Daarmee reden we tot Harrogate, daar zou toch wel iets leuks te vinden zijn. Maar alle voor ons betaalbare hotels waren volgeboekt. Bij een beetje armzalig B&B brandde nog een lampje “Vacancies”. Daar kregen we een kamertje, waar je voor de verwarming een muntje in een apparaat moest stoppen. Niet getreurd, maar op zoek naar een gezellig restaurantje voor een engels kerstdiner. Maar alle restaurants waren vol geboekt. Fish and chips of een curry was het alternatief. Na een avond zwerven kwamen we nogal teleurgesteld en een tikje hongerig terug in de B&B. We vertelden ons verhaal aan de landlady. Zij hadden die middag kalkoen gegeten en er was nog over, of we misschien een sandwich cold turkey wilden…
Tweede Kerstdag brak aan en wij baalden een beetje. Wij hadden de kerstdagen heel anders voorgesteld. Dit was niet de romantische, engelse kerstmis die we in gedachten hadden. Een tweede kerstdiner met koude kalkoen of een fish and chips zag ik niet zitten. Ik wilde een engels kerstdiner! We hebben toen onze stoute, maar vooral modderige schoenen aangetrokken en een van de vele dure kuurhotels binnen gestapt. Ons verhaal verteld en of dat we alsjeblieft daar mochten eten, terwijl lieten we ons geld zien. De manager werd erbij geroepen, een keurige man in smoking. Zijn jullie amerikanen?, vroeg hij. Nee, nederlanders, zeiden we. Ahhhh, Amsterdam, hasjies. Een big smile verscheen op zijn gezicht. Goede herinneringen had hij aan Nederland toen hij als hippie door Europa zwierf. En ja, natuurlijk mochten we hier eten.
Hij ging ons voor naar een enorme eetzaal vol met gasten in avondkleding. Ik zag meters hoge muren, zware velours gordijnen en schitterend gedekte tafels.
We hebben die avond heerlijk gegeten!

Kerst 1961

Het was een heel koude kerst. Het vroor ontzettend hard en grote ijspegels hingen aan het rietendak voor ons huis. Mijn moeder had heerlijke zelf gebakken kerstkransen gemaakt en appelbollen en voor de tuindeuren met de kleine ruitjes stond een mooie kerstboom.We hadden een heerlijke eerste kerstdag achter de rug, lekker warm bij de kachel en een sneeuwwandeling. Op de tweede kerstdag lag ik nog lekker warm onder de dekens toen ik mijn vader hoorde roepen."Het huis uit, er is brand!". Ik vloog mijn bed uit en ging naar de slaapkamer van mijn ouders van waaruit ik mijn vaders stem hoorde. Grote vlammen kwamen daar de kamer in vanuit een luik in de muur (mijn vader had met een brander en een natte dweil geprobeerd de waterleiding te ontdooien die buiten onder de rand van het rietendak liep). Ik rende naar de trap, waar al ontzettend veel rook hing. Door de rook liep ik naar beneden. Mijn moeder was bezig mijn oma te roepen. Ik rende naar buiten. Wilde paniek maakte zich van mij meester. Buiten realiseerde ik me dat de poes nog voor de kachel lag te slapen. Ik ging weer door de inmiddels openstaande tuindeuren naar binnen, pakte de poes en liep weer naar buiten.Een brandend stuk hout en stukken brandend riet van het dak vielen naar beneden, Ik liep in pyama met de poes over het ijzige landschap naar de buren een eind verderop in het bos. Mijn moeder kwam achter mij aan met mijn oma. Hoe ik bij de buren gekomen ben weet ik niet eens meer. In ieder geval zijn we er alle vier heel uitgekomen: mijn vader, moeder oma en ik. Ik was toen 13 jaar.we werden opgevangen in het grote landhuis van onze overburen. Voor mij waren het altijd niet bereikbare rijke mensen geweest. Nu kwamen we in pyama, het enige wat we nog aan kleren hadden, bij hen in huis. Ik herinner me nog dat we 's avonds in dat rijke huis bij de open haard zaten. We kregen lekkere chocolademelk en kadootjes. Ik herinner me nog de geur van de stukjes zeep die in de kadootjes zaten. Het was warm, veilig en gezellig. Ons huis was helemaal afgebrand. We hadden echt niets meer. Gelukkig wel de poes.We hebben hem nog lang gehad. Die avond bij de open haard in dat rijke huis zal ik nooit meer vergeten. Ik ben nu 61.

Kerst met liefde.
Vorig jaar rond deze tijd was ik verliefd op een molenaar. De feestelijke lekkernijen van deze tijd kreeg ik er niet in, ik kon alleen wegdromen bij het idee de kerst samen met de molenaar te vieren. Tijd voor actie! Ik had het nummer van de molenaar op de molendatabase gezocht. Met trillende handen toetste ik het nummer in op mijn telefoon. Geen gehoor. Later nog een keer proberen. Gehoor! Ik vroeg naar de mogelijkheden om de molen(aar) te bezichtigen en heb een afspraak kunnen regelen. De molen is indrukwekkend, maar het was ook super gezellig. Voor de herhaling vatbaar. We nodigden elkaar uit voor gezellige etentjes. Hoewel ik nog steeds weinig door mijn keel kreeg, voelde ik de band tussen ons sterker worden. Op een avond hield ik het niet meer van de spanning, alles of niets dacht ik. Ik gaf de molenaar een zoen en deze werd beantwoord… De volgende ochtend vroeg hij of hij zijn ouders kon bellen om te vertellen dat we met z’n tweeën zouden komen met kerst. Ik sprong een gat in de lucht, mijn verliefdheid was definitief beantwoord. Ik hoorde kerstbellen rinkelen en klokken luiden.
We hebben een mooie kerst gevierd. We bleven overnachten bij de ouders van mijn vriend vanwege de reisafstand. We sliepen in de woonkamer op een matras. Mijn vriend ging zijn tanden poetsen, ik lag al. Opeens komt er een warm lijfje tegen mij liggen en hoor ik gespin. Ik kreeg gezelschap van de kat. De deur ging open, daar kwam niet mijn vriend binnen lopen maar de hond. De hond kwam vrolijk op mij af lopen en ging naast mij liggen, op het kantje van mijn vriend. Ik moest erom lachen. Dit is het ultieme kerstgevoel dacht ik. Kerst met warmte van dieren en kerst met liefde… Wat wil je nog meer!

We wonen nu samen in de molen en verheugen ons op een mooi kerstfeest en we hopen dat het ultieme kerstgevoel iedereen mag bereiken.

De fijnste kerst die ik me herinner was in, ik denk, 1976. Ik was nog klein en op eerste kerstdag bleek het te hebben gesneeuwd. En flink ook, de sneeuw was tegen de voordeur aangewaaid. Mijn moeder, altijd vroeg op, maakte me wakker om met ons tweeen een wandeling te maken door de witte, stille wereld. Die wandeling kon me niet lang genoeg duren.
Helaas is dat de enige witte kerst geweest die ik heb meegemaakt.

Een mooie kerstherinnering die mij te binnen schiet, dateert alweer van zo'n 10 jaar geleden.

Mijn jongste dochter had besloten een jaar door Australie te trekken. Omdat ze het toch wel erg spannend vond om in 1 maand tijd helemaal alleen kerst, oud-en-nieuw en haar eigen verjaardag in den vreemden te vieren, is mijn oudste dochter haar voor die maand achterna gereisd.

Kerst is altijd iets geweest om met familie te vieren. Ze hebben samen een geweldige tijd gehad. En de foto's die zij met kerst mailden staalde een hele hoop liefde uit. Op deze manier heeft niemand het alleen gevierd.

Mijn opa was een rustige, wat stille man.
Hij hield van de natuur en was vaak actief in zijn moestuin waar ik mee mocht snoepen van de struiken vol kruis- en rode bessen.

Opa uitte zich niet door middel van woorden maar door middel van wat hij met zijn handen maakte:

Houten dienbladen met prachtig gevlochten randen, een houten sjoelbak, een schilderij van de boerderij in de Achterhoek waar hij was opgegroeid en
een complete kerststal met vele kerstfiguren in schitterende kleuren. De kerststal werd elk jaar opgezet door mijn ouders, vlakbij de open haard.

Nog geen 60 jaar was opa toen hij ernstig ziek werd. Vele malen zag ik hem op zondagmiddag in het ziekenhuis; steeds witter en magerder. Het contrast met opa die in zijn bloeiende moestuin liep, werd steeds groter. Aan het einde van de zomer moesten we afscheid van hem nemen.

Een paar maanden later brak de decembermaand aan en werden de kerstspullen van zolder gehaald.
Ook de kerststal, die ik nu met heel andere ogen bekeek; de kostbare erfenis van opa.

De jaren verstreken en opa’s kerststal is nu meer dan 25 jaar oud. Mijn ouders zijn naar een kleiner huis verhuisd en de kerststal werd mij gegund.

Terwijl velen zich in december verheugen op het opzetten van de kerstboom, verheug ik me elk jaar het meest op het inrichten van de kerststal.Ieder jaar zet ik de kerstfiguren voorzichtig in hun houten standaard waar ze op rusten; allen genummerd door opa’s handschrift.

Op de bodem van de kerststal komt vers hooi te liggen. Jozef, Maria en het kerstkind geef ik een mooie plek in de stal. Welk dier krijgt dit jaar een plekje in de stal; de ezel, de os of de schapen?

Uiterst zorgvuldig richt ik de kerststal in, in gedachten bij mijn opa.

Opa's kerststal is voor mij net zo kostbaar als de wierook, goud en mirre die de wijzen uit het oosten schonken aan het kerstkind.

Ik vond mezelf heel wat. Vers afgestudeerd en net verhuisd vanuit een studentenkamer naar mijn eigen etage.
Dit jaar ging ik met de kerstdagen niet naar mijn ouders. Ik was volwassen en nam mijn eigen beslissingen. Alles moest anders en op mijn manier. Ik wilde los zijn van mijn familie.
Ik was ik, een volwassen vrouw en niet meer het kindje. Niet meer het jongste zusje.
Zo.
En daar zat ik. Op eerste kerstdag aan mijn eigen kerstdiner. De koelkast gevuld met allemaal dingen die ik lekker vond. Ik had mezelf eens verwend. Ik was namelijk volwassen. Op tafel een tagliatelle met zalm en roomsaus. Dat vond ik lekker.
Geen saaie vlees-aardappel-groente-klassiekers. Mijn moeder hield niet van koken maar voor het kerstdiner deed ze alsof en maakte zelfs haar jaarlijkse bavarois. (die was wel lekker trouwens) Geen flauwe grappen van mijn vader, geen onvermijdelijke discussies, ergernissen en slaande deuren.
Het was een vermoeiend gebeuren en ik stapte elk jaar uitgeblust op de trein terug naar huis. Pas als die ging rijden kon ik weer ademhalen. Een week vol dagboekschrijven en herstellende telefoontjes zou volgen en daarna sloot ik het jaar af om weer opnieuw te beginnen.
Dit jaar was anders.
Dit jaar vierde ik kerst met mezelf!
Het bleek lastig genieten. Als een kleuter met lange tanden zat ik achter het bord tagliatelle. Hij was goed gelukt. Prima. Maar ik had helemaal geen zin om te eten. Dat kwam door dat rare gevoel in mijn buik, een beetje misselijk, zo'n vol gevoel. Het lukte niet meteen maar ik moest toegeven dat het voelde als een soort van heimwee. Ik miste mijn familie.

Inmiddels, 20 jaar later, laat mijn moeder ons koken en drentelt zelf tevreden tussen de kinderen en kleinkinderen door. Mijn vader schenkt de wijn. De discussies zijn oud, de patronen herkenbaar. Dezelfde grap nog maar een keer. Heerlijk vertrouwd. Ik ga nu graag naar mijn ouders met kerst en ben dankbaar voor elk jaar dat we die rituele dans nog eens kunnen uitvoeren.

Zalm eet ik trouwens bijna nooit meer. Zeker niet met roomsaus.

Kerstgevoel

’t Is al lang geleden, ergens in de jaren zeventig; ik ging nog naar de lagere school…..
’s Nachts was er een dik pak verse sneeuw gevallen en de wereld buiten zag er zo vredig uit. Sneeuw op de daken, sneeuw op de bomen en alles nog zo ongerept.
Auto’s waren er die nacht nog niet door gegaan. Het leek wel de wereld van een sprookje…
In die wereld wilden we naar de kerk gaan, maar op de fiets, zoals gebruikelijk, was vrijwel geen doen door dat dikke pak sneeuw. Dus werden we dik aangekleed, trokken we onze rubberlaarzen aan en gingen we te voet op pad.
Zo naderden we het dorp. Ook hier was alles nog een stille vredige wereld, onwerkelijk bijna.
Terwijl we verder het dorp in liepen zagen we ook enkele andere mensen lopen die dezelfde richting op liepen.
Zachtjes hoorden we de kerkklokken beieren door de stille witte wereld heen.
Dichter bij de kerk gekomen zagen we van alle kanten mensen lopen in de richting van de kerk. Auto’s en fietsen waren er die dag niet te zien, iedereen kwam lopend door de dikke sneeuw en het enige geluid dat we hoorden was het steeds luider klinken van de kerkklokken.
Het was zó sereen, zo vredig, haast onwerkelijk, maar tegelijkertijd heel bijzonder.
Het leek wel een tafereel uit lang vervlogen tijden, uit een oud boekje…..
De kerk was die dag ook tot de laatste bank toe bezet en er was zelfs niet eens voor iedereen een zitplaats meer. Wij hebben de dienst dan ook staande achterin de bovengalerij gevolgd, maar dat deerde ons niet.
Het was een bijzondere dag: een vredige dag en een waardige dag. Een echte Kerstdag en één om nooit meer te vergeten.

Kerstvader
Vroeger was er bij ons thuis een traditionele taakverdeling.
Mijn moeder was de spil in huis, mijn vader daarbuiten.
Met onze opvoeding bemoeide hij zich niet of nauwelijks en ook emotioneel was hij niet erg "bereikbaar" voor ons.
Maar....er was elk jaar een speciaal moment waarbij ik heel goed voelde dat hij van ons hield en dat hij wist waar wij, zijn kinderen, van hielden.
Op 25 december, na het gezamenlijk kerstontbijt, stond mijn vader op uit z'n stoel, ging naar zijn studeerkamer en kwam dan even later weer de kamer in met een stapel ingepakte boeken die hij aan ons uitdeelde.
En altijd weer was het voor elk van ons "midden in roos"" : juist DAT boek dat bij ons paste !
Je voelde op dat moment: mijn vader KENT mij, hij weet wie ik ben, waar ik van hou. Hij heeft voor mij DIT boek uitgezocht.
Deze traditie sprak boekdelen voor mij en in mijn eigen gezin heb ik later die kersttraditie met liefde voortgezet.
Het is telkens weer een feest om in deze tijd van het jaar uren in de boekhandel door te brengen met boeken kiezen voor mijn dierbaren.

Het eerste wat bij mij opkomt is onze kerst in nieuw-zeeland zo'n 12 jaar geleden..ik was daar met mijn vriend als backpacker aan het rondreizen en uitgerekend met de kerst was in de normaal drukke stad Auckland geen ene moer te beleven. Alle winkels, restaurants en cafetarias waren dicht....we zagen de inwoners wel allemaal op weg gaan met cadeaus naar familie en vrienden en voelden ons verlaten zo in die vreemde stad zonder onze eigen familie en vrienden.
S'avonds in ons backpackhotel een koude lasagna opgegeten en vroeg naar bed gegaan. Het is raar maar altijd als de kerst weer nadert dan komt deze herinering weer naar boven want wat in eerste instantie niet de mooiste kerst was blijkt nu een dierbare en mooie herinnering!

Mijn mooiste kerstherinnering heeft niets te maken met glans en glitter , maar met een gouden dochter .
Vorig jaar fietsten we de middag voor Kerst nog vlug even naar de supermarkt voor een laatste boodschap . Toen we weer naar onze fiets liepen stond er een dakloze in de kou zijn kranten te verkopen .Wij kochten een krant , maar mijn dochter was heel stil op de terugweg en thuisgekomen zei ze tegen me : `mam , wij hebben onze kast propvol en moesten net zonodig nog een extra portie carpaccio halen .Ik kan rustig een tas volpakken voor die dakloze en dan hebben we nog genoeg !`En zo fietste even later mijn tiener met een kerstpakket onder haar snelbinders naar de supermarkt om een verbouwereerde dakloze een kerstpakket in zijn handen te duwen .Zij kwam helemaal blij weer thuis en vertelde dat de man helemaal straalde.
Mijn dochter heeft de kerstgedachte goed begrepen en ik hoop dat we kerst altijd vanuit die houding en dat gevoel zullen beleven .

Grietje in het Veld

Mijn mooiste kerstherinnering moet nog komen!
Deze kerst wordt volgens mij de allerbeste omdat ik die samen met mijn dochtertje van 9 maand zal kunnen delen. Kerst is voor ons altijd onlosmakelijk verbonden geweest met familie maar nu ikzelf voor het eerst moeder ben geworden begrijp ik pas hoe ontzettend belangrijk dit in werkelijkheid is.
Ik kijk er ontzettend naar uit...

Verleden jaar vlak voor kerst kreeg ik te horen dat ik serieus ziek was.
Baarmoederkanker in een vergevorderd stadium.
|Onze zoon kwam met Kerst met een UFO-Ballon als kado; we hadden er nog nooit van gehoord.
Op die windstille heldere avond deed hij het vuur erin aan en met ons hele gezin stonden we op straat om mijn kanker symbolisch naar de maan te sturen, dat was heel emotioneel, temeer omdat zo'n stoere bink die nooit veel zegt dit voor mij bedacht heeft.
Nu zijn we een jaar verder na een pittig traject en..... wondertje ik ben er nog !!!
Dit jaar maar weer als het ultieme "kerstdessert"een ballon naar de maan sturen...voor de zekerheid.

Fijne kerst allemaal en veel gezondheid voor 2010!!!!!

Mijn mooiste kerstherinnering is de volgende.Ik heb al jaren de kersttraditie om een dag voor kerst kersttulband te bakken.Zo ook in de tijd dat mijn kinderen klein waren.Natuurlijk stonden ze er bij te kijken en mij te helpen met het deeg klaarmaken.Als de kersttulband dan klaar en wat af gekoeld was,pakte ik een grote platte schaal en liet de tulband zachtjes op de schaal glijden.Natuurlijk stonden mijn kinderen met grote ogen te kijken want het leukste voor hun kwam nog,namelijk de poedersuiker erop en omheen strooien alsof het sneeuw was.Nadat alles klaar stond lieten we de tulband met rust en wachtten tot het echt kerst was.En dan gebeurde het ,mijn jongste zoon kon verleiding niet weerstaan en prikte met zijn kleine vingertjes in de poedersuiker.Zodat er allemaal vingertopjes te zien waren.Natuurlijk werd de tulband ook niet vergeten zodat er daar allemmal duikjes te zien waren.Hij heeft dit vele keren gedaan met kerst,en was nooit te betrappen en ontkende hevig als ik vroeg of hij de dader was. Nu vele jaren verder heeft hij toegegeven dat hij de dader was en is vast van plan om het komende kerst weer te doen want de verleiding kan hij nog steeds niet weerstaan.

Mijn mooiste kerstherinnering in mijn hele leven, in 32 jaar, is die van vorig jaar.

De kort achtergrond van het verhaal is dat toen ik 13 ½ was scheidden mij ouders en ik heb met mijn moeder en mijn anderhalf jaar jonger broer gebleven. Mijn grootouders van mijn moeder kant konden mijn vader en mijn anderhalf jaar jonger broer niet accepteren wie ze werkelijk en wezenlijk waren; maar ik was hun liefeling grootkindje. Van mijn grootouders leerde ik van jongs af om mijn vader en broer te beschuldigen en niet te accepteren. Ik schaamde mezelf dat ik een dochter van zo’n vader was. Helaas na de scheiding werd de familie leven nog slechter. Ik heb mijn vader die in een paar dorpje verder woonde helemaal niet bezocht en kreeg ik ook geen berichten van hem. Tussen mijn broer en ik de onbegrip van elkaar en de wijandigheid liep uit de handen die leidde alleen maar ruzie achter ruzie. Mijn moeder wilde geen anders dat we met vechten ophouden en we goed broer en zus worden. Ik kruipte terug in mijn schelp en de afstand tussen mijn moeder werd groter en groter. Ik wilde altijd ergens anders zijn, bijvoorbeeld bij vriendinnetjes die in liefdevol gezinnen leefden en ze hun gedachten konden vrij aan elkaar vertellen en ook laten zien hoe ze voelden.

Toen ik 20 was vluchte ik naar Engeland met een one-way ticket. Daar heb ik engels gestudeerd, want dat ik wilde de taal goed kunnen spreken, maar op die manier kon ik in een klap ook van mijn verdriet en boosheid minder voelen. Twee jaar later, begin november 1999 kwam ik naar Nederland toe. Sinds die tijd heb ik slecht een keer naar thuis gegaan tijdens kerst want mijn opa lag in zijn doodsbed.

De gedachte aan kerst maakte me altijd droevig en treurig want het deed me aan te denken wat ik niet had: een liefdevol gezin waar ik bijhoor en me begrepen en gelukking voel. Ik ging een keer per jaar, altijd tijdens zomer, naar mijn moeder toe (mijn broer woont nog bij haar), maar stapte ik meteen terug in de pijn die ik wegduwde en kon niet wachten dat ik terugkom. Terugkomen was ook moeilijk want die tranen ik huilde tijdens de 3.5 uur trein reis naar Boedapest waren geen tranen van vreugde.

Ik vond me nergens vrij en blij, ook niet in Nederland en ook niet in Hongarije. Voelde ik me ook schuldig dat ik ben weggelopen. In de laatste vijf jaar, na dat ik een wake-up call heb gehad, probeerde ik met allerei manieren de pijnlijke herinneringen los te laten en eindelijk gelukking te worden. Als een onderdeel daarvan besloot ik in 2008 dat zomer niet alleen mijn relatie met mijn moeder en broer te verbeteren, maar mijn vader op te zoeken.

Opzoeken van mijn vader was een van de grootste en beste ding dat ik ooit bedaan heb. Ik herinner me nog toen ik van de auto uitstapte en alles draaide opeens erg langzaam maar tergelijktijd zo snel; maar toch had ik de gevoel dat de hele wereld stopte voor een paar seconden voor dat ik, zonder einige afspraak, naar hem toe gegaan en zei tegen hem dat ik van hem hou en dat ik spijt heb dat ik zo lang blind geweest en hem hoe hij wekelijk was niet gezien heb. Hij sloeg zijn armen om me heen en zei in een spelende manier dat ik al eerder had kunnen komen. Ik heb hem dagelijks bezocht en begon ik te zien hoe veel ik op hem lijk en beseffen dat ik bij hem de ruimte krijg om gewoon te zijn. Nu ben ik zo trots op dat ik zijn dochter ben. Heerlijk en onbeschrijvelijk.

Deze ontmoeting leidde naar conflicten niet alleen met mijn moeder, maar ook met mijn broer die me niet meer wilden zien. Ondanks de feit dat ik wist dat mijn broer me niet wilde zien en dat ik dus niet naar thuis mocht (want mijn moeder stond het niet toe) heb ik mijn vlucht geboekt. Mijn moeder zorgde ervoor dat mijn vader en ik bij haar, thuis, zonder mijn broer op tweede kerstdag kunnen lunchen. Ik voelde me als een gast in mijn eingen huis. Verder heb ik mijn moeder nog twee keer gezien. En zo heb ik de witte kerst en oude nieuw bij mijn vader doorgebracht – in de vloei van honderden vragen en honderden eerlijk antwoorden, in de midst van veel lachen en huilen, naast de kerstboomptje en de kaarsen naar de stilte en de zong van de brandende hout en de knetterende kachel te luisteren.

Tot nu toe dit is de mooiste kerstherinnering in mijn hele leven! Een beetje bittersweet, maar toch de mooiste want het was de eerste keer in mijn leven dat ik niet ergens anders wilden zijn waar ik was. En voor de eerste keer, in plaats van tranen, had ik glimlach in mijn ogen en op mijn hele gezicht onderweg naar Boedapest. Sinds voel ik me vrij en blij waar dan ik ben. En zeker weten, weet ik het met alle zekerheid waar wil ik zijn tijdens de aankomende kerst en oude nieuw! Helaas, weet ik het al dat mijn broer me nog steeds niet wilt zien, maar gelukkig mijn moeder heeft het al geregeld dat ik, ook als niet thuis, met haar een paar dagen samen kan zijn. Kerst heelt.

Vorig jaar kerst zal mij altijd bij blijven:
Als kerstcadeau hadden wij o.a. de mededeling aan mijn schoonouders dat hun eerst kleinkindje op komst was. Mijn schoonmoeder was de hemel te rijk, temeer omdat wij dat jaar ook net getrouwd waren.
Hoe weinig wisten wij over het jaar dat komen ging.

Onze zoon Tobias is inmiddels in goede gezondheid geboren. Maar mijn schoonmoeder heeft hem helaas nooit mogen zien.
Enkele weken na kerst werd zij plotseling met hevige pijn opgenomen in het ziekenhuis. Er werd kanker geconstateerd. Nog geen drie maanden later is zij overleden.

Ik ben zo blij dat ze in ieder geval nog heeft mogen genieten van het cadeau dat er in ieder geval een kleinzoon zou komen. Haar vreugde zal mij altijd bij blijven.

Hallo daar,

Mijn mooiste kerst was in het jaar van 2007 ik was in november bevallen van een prachtige dochter, maar het liep allemaal niet zo soepel mijn dochter Bregje had reflux dus spuugde heel veel, zodat ze op een dag blauw in haar bedje lag. Ze kon haar spuug even niet verwerken en had zich bijna verslikt. Gelukkig reageerde Nellie de moeder van een vriendin heel alert en belde ze snel 112 de ambulance was er heel snel en Bregje lag in een mum van tijd in het ziekenhuis. Na een weekje mochten we weer naar huis en met de nodige medicijnen ging het steeds beter. Mijn moeder woonde al enige jaren in het verpleegtehuis zij leed aan de ziekte Altzheimer, maar in haar wereldje was ze heel gelukkig en ze was ook altijd heel blij en vrolijk als wij met Bregje langs kwamen. Zo gingen we met kerst ook eens op bezoek bij mijn moeder en toevallig kwam er een zangkoor langs en mijn moeder vond zingen heel fijn dus zij ging mooi bij het koor staan in het midden en ze zong de sterren van de hemel. Ineens zag ik dat ze net als het koor ook zwart met witte kleding droeg het was net of ze er gewoon bijhoorde. De tranen rolde over mijn wangen wat was mijn moedertje gelukkig. Helaas moesten we in 2008 afscheid van haar nemen, maar deze kerst vergeet ik nooit meer samen met Bregje en mijn lieve man en zingend moedertje....

gr. Marjolein

Als de winter aanbreekt ben ik altijd een beetje nerveus. Er hangt iets in de lucht waar ik mijn vinger niet op kan leggen.
Zo ook vorig jaar......
Zoals elke ochtend vertrok ik, voordat het licht is, naar het werk. Die nacht had het gevroren en was het nog glad. Mijn vriend maakte zich altijd zorgen over de lange afstand die ik af moest leggen naar mijn werk. Deze ochtend waren de zorgen gegrond.
Ik raakte betrokken bij een groot auto-ongeluk. met spoed werd ik naar het ziekenhuis gebracht. Ogenschijnlijk leek het dat ik het er goed vanaf had gebracht. Ik mocht neer huis. Thuis werd het er niet beter op. Door de klap waren er kleine bloedingen in mijn hersenen ontstaan. Mijn leven stond op z'n kop. Ik maakte me zorgen dat mijn vriend me zou verlaten. Hij had immers voor een andere vrouw gekozen dan hij nu teruggekregen had.Kerst diende zich aan.
Met Kerstmis bezoek ik altijd een kappelletje bij ons in de buurt. Ik steek kaarsjes aan en wens daarbij dat het met iedereen goed mag gaan. Ook dit jaar wilde ik de traditie voortzetten. Mijn vriend ging met mij mee. Samen staken we kaarsjes aan. In gedachten blikte ik terug op het voorbije jaar. Het begon allemaal super maar het einde was toch een teleurstelling.
Op dat moment vroeg mijn vriend mij ten huwelijk. Ik zei acht keer 'ja'. Dit is meer dan liefhebben. Mijn vriend gaat voor mij, in voor- en tegenspoed. Ik heb nog nooit zo'n mooi einde van het jaar gekend.Wat heb ik toch een geluk!!!!
Eind goed.....al goed.

Mijn mooiste Kerst was vijf jaar geleden. De dag ervoor was een dierbare poes overleden. Eerste Kerstdag stierf toch nog plotseling een tante, de oudste zus van mijn moeder. Voor die middag had onze familie (ouders, zus met partner en twee kinderen - mijn neefjes dus- , ikzelf en partner) afgesproken samen muziek te maken.
Door alle emoties stond niemands hoofd er eigenlijk naar. We zijn toch achter de piano gaan zitten, 2- en 4-handig. Het is een prachtige middag geworden, opgedragen aan de overleden tante.
In onze familie speelt klassieke muziek al generaties een belangrijke rol. Iedereen behalve de aangetrouwde mannen, speelt piano. De tante was pianolerares geweest, ook van beide neefjes. We hadden één keer eerder met de hele familie zo'n 'huisconcert' georganiseerd. Toen was de tante er nog bij geweest, had ze zelf ook gespeeld.
Ons geplande concert toch door te laten gaan, was het mooiste eerbewijs wat we onze (oud)tante en (schoon)zus konden tonen. Bij elke noot die we toen speelden, waren we ons daarvan bewust.

Het was kerst 1997, ik was 34 jaar.

Ik was al jaren ernstig ziek en sinds een jaar verbleef ik op de zolderkamer bij mijn moeder in huis. Ik werd door haar verzorgd. Ik lag de hele dag op bed kon bijna niets en zag nauwelijks mensen.
Ik kon er al een aantal jaren niet meer bij zijn als mijn familie bij elkaar kwam voor kerst.
De laatste maanden van dit jaar was mijn toestand nog verergerd: ik kon nu bijna helemaal geen prikkels meer verdragen. Geen daglicht, geen geluid, bijna geen voeding en kon niet meer praten.

Maar op eerste kerstdag voelde ik een heel klein beetje meer energie.
En een dag later toen mijn familie gezamenlijk beneden was, voelde ik de kracht in mij ontstaan om voorzichtig de trap af te gaan. Het was alsof ik geholpen werd, gesteund, gedragen.
En even kon ik op de bank zitten, dicht tegen mijn oudste broer aan, met mijn hand in de zijne. En ik kon meegenieten van het samenzijn in de liefde van mijn familie die mij omringde...

Het was het begin van een langzaam herstel.

Mijn meest bijzondere kerst was die van 2006.
Ik lag hoogzwanger in het ziekenhuis, klaar om te bevallen van mijn derde kindje. Mijn tweede kindje was een jaar ervoor na 38.5 weken doodgeboren...

Op de eerste kerstdag werd ik wakker, mijn zaalgenoten sliepen nog. Vrolijk kwam de zuster binnen met een kerstmuts op.Het was 6 uur. Even later werd mijn ontbijt gebracht. Droge bruine boterhammen, beleg, jam en griesmeelpap met velletje. Ik zal het nooit vergeten.

Het was een kerst vol spanning en angst. Zou mijn kindje levend geboren worden? Zou alles goed gaan?

Deze kerst was bijzonder door de angst, spanning,harstslagmetingen van de baby, het wandelen door het ziekenhuis tijdens de kerst, het saaie kerstontbijt, het luisteren naar de kerstliedjes op skyradio, het aardige personeel.

Op 27 december is onze dochter gezond geboren.

Hierbij mijn kerstverhaal, dat zich lang geleden heeft afgespeeld.
Ik was nog heel klein, misschien 5 of 6 jaar. Ik was even bij een vriendinnetje aan de overkant van de straat, iets dat normaal niet zomaar mocht, maar mijn moeder was druk in de weer voor het kerstdiner die avond en wilde me derhalve wel even kwijt. Het begon al vroeg te schemeren en dus moest ik weer naar huis, het zag er naar uit dat het zou gaan sneeuwen die avond. Op de stoep zag ik een merel, die niet wegvloog toen ik er vlak langs liep. Ik ging op mijn hurken zitten en begon tegen hem te praten. Het was zo'n mooi zwart beestje met kraaloogjes. UIteindelijk kwam mijn moeder kijken waar ik bleef want we zouden nog een spelletje gaan doen, het werk voor het eten was gedaan. Ik vroeg haar of de merel misschien ziek was en ze dacht van wel, maar daar was dan toch niets aan te doen... I was met mijn gedachten meer bij bij het beestje dan bij het spelletje. Uiteindelijk gingen we aan de feestelijke tafel, er werd vrolijk gelachen, gegeten en gedronken, maar ik bleef net zo lang zeuren tot ik wat te eten mocht brengen naar het vogeltje. Ik zie me nog lopen met een schoteltje met daarop een aardappel en wat sla. Er moest ook wat water bij vond ik , want dat beestje zou wel dorst hebben. Na het eten werd er nog wat gelezen en gespeeld en daarna moest ik naar bed, naar buiten mocht ik niet meer. Maar je raad het al, ik kon natuurlijk niet slapenbij de gedachte aan dat zielige vogeltje in de kou buiten. Zo ongeveer om half 12 kwam ik weer naar beneden en wilde nu toch echt zien of de merel gegeten had! Met mijn jas over mijn pyama nam mijn moeder me mee naar buiten, daar bleek de straat te zijn nveranderd in een wondere witte wereld ! Op de stoep stond nog het schoteltje, met alleen maar sneeuw erop, het eten was verdwenen evenmals de merel. Jaren later kwam ik pas op het idee dat er ook wel eens iets anders gebeurt kon zijn met eten en vogel, op dat moment echter was ik het gelukkigste kerstkind ter wereld !

Mijn mooiste kerstherinnering gaat terug naar de kerst na mijn scheiding. Ik bleef alleen achter met mijn dochters van 2,5 en 10 jaar. Het huis hebben we versierd met beertjes. Dat was toen nog helemaal niet in de mode en er was nog weinig te vinden. Het idee kwam van een paar kleine beertjes die in huis waren. Ik heb er een stel bijgekocht en mijn moeder heeft voor alle beertjes mutsjes en dasjes gebreid. Die werden in de boom gehangen samen met de kerstballen en veel strikken. Verder hingen overal slingers in huis, tot op het toilet aan toe. Het was net een poppenkast maar het effect was goed. Ook de ramen waren met lint beplakt en met sneeuw bespoten. Kerstavond zijn we naar de kindermis gegaan in een niet zo grote kerk. Er was een levende kerststal en net als mijn jongste dochter waren alle kleine kinderen als herder of engeltje verkleed. We hebben daarna heerlijk en sfeervol gegeten thuis. Ik had voor de kinderen elk een heleboel kleine kadootjes gekocht, van toverstaf tot een goud en zilverkleurige potloden etc. Er lagen heel veel pakjes onder de boom. Ook het kerstontbijt was sfeervol. We hebben met kerst veel geknutseld. Allerlei versieringen bijgemaakt van raffia, papier, eierdozen etc. We waren met z’n drieen achtergebleven maar het was de beste kerst ooit. Echt een gevoel van: we kunnen het samen prima aan, we gaan er wat van maken.