Adoptieappeltjes

Ons land is twee nieuwe appeladoptieplekken rijker: in Nieuwerkerk en Assendelft. Journalist Dorien Dijkhuis liep al langer met het idee rond. Dit zomernieuws gaf haar het laatste zetje: ze werd adoptant van een appelboom in Assendelft, vergaapte zich aan de appelbloesems en verheugt zich op de eerste plukoogst in het appelparadijs.

De boomgaard, pal achter de dijk in Assendelft, is een zee van lichtroze bloesems. Dat belooft wat voor het najaar als de bloesemzee veranderd is in een appelparadijs. Sinds dit jaar kan iedereen ervan meegenieten, want de boomgaard van tuinder Gerrit Siersema is een van de plekken in Nederland waar je een appelboom of appels kunt adopteren via ‘plukadoptie’. Dan adopteer je óf een appelboom óf vijf kilo appels, die je mag komen plukken in het najaar. De boomgaard dus als drievoudige belofte: voor de adoptant, voor de tuinder en voor de natuur.

Meegenieten

Gerrit Siersema heeft het altijd inspirerend gevonden om dicht bij de natuur te leven en er als het ware onderdeel van te zijn. Vroeger had hij al een tuintje waarin hij op biologische wijze zijn voedsel teelde. Sinds een jaar of tien pakt hij het groter aan en kunnen anderen meegenieten van zijn groenten en fruit door de verkoop aan winkels in de buurt. Terwijl we door de boomgaard lopen en vertelt over zijn passie, snoeit hij her en der een tak bij. “De bomen moeten mooi ‘open” blijven. Zo kan de zon de appels goed bereiken. Anders groeien ze niet goed.’

De plukadoptie vormt een meerwaarde voor zijn vak van appelteler, vindt hij. Vroeger was hij grotendeels alleen aan het werk in de boomgaard. Maar straks in het najaar en tijdens de open dagen krioelt het er van de mensen. “Ik vind het leuk om anderen te laten zien hoe alles groeit en bloeit”, zegt hij. “En om de positieve invloed van verse voeding, beweging en buiten zijn met anderen te delen. Vooral kinderen genieten hier echt. Zij leren er enorm veel van.”

Plukken wat je wilt

“Dit hier is Topaz”, zegt hij, wijzend op een boom die er voor een lekenoog exact hetzelfde uitziet als de boom ertegenover. Die blijkt echter Colina-appels te dragen. “Verder heb ik Santana, Rode Elstar en Alkmene. Allemaal heel verschillende rassen met verschillende bijzondere smaken. Straks in het najaar mag je plukken wat je wilt. Je hoeft je niet te beperken tot één soort.”

De boomgaard is omgeven door een houtwal, een dichte haag van takken en twijgen. Koolmezen vliegen af en aan met rupsen voor hun kroost. Een goede zaak, want fruittelers houden niet van rupsen. “Dat is toch prachtig?”, zegt Gerrit Siersema. “De natuur helpt zichzelf. Daar hoef je bijna niets voor te doen.” Hij knipoogt, want het is natuurlijk wel degelijk hard werken om de natuur haar werk te laten doen. Aangezien hij geen kunstmest gebruikt ter bevordering van de groei en geen chemicaliën om onkruid tegen te gaan, is hij het grootste gedeelte van zijn tijd bezig met schoffelen, snoeien en ‘dunnen’. Daarmee begint hij binnenkort. Dan plukt hij de kleine appeltjes zodat alleen de allermooisten blijven hangen. Alleen dan houdt de boom genoeg energie over om nieuwe knoppen te maken voor volgend jaar.

Feestje verzekerd!

Maar het is inderdaad een prachtige kringloop. Gerrit Siersema wijst op alle ‘mechanismen’ die in die kringloop een rol spelen: de bijenkolonie achterin de boomgaard bestuift de bloesems, torenvalken in de nestkast eten muizen, zweefvliegen eten bladluizen, egels eten slakken, roofmijten eten spintmijten, mollen zorgen voor de afwatering en hijzelf, de appelteler, schept de voorwaarden voor een soepel verloop van de kringloop. En de adoptant? Die maakt in zekere zin ook deel uit van de keten. Want met de adoptie verzeker je een biologische appelboom van een standplek, de tuinder van een gegarandeerde afzet en de natuur van een biologische behandeling. “En jezelf, niet te vergeten”, zegt Gerrit Siersema. “Je verzekert jezelf van vijf kilo heerlijke appels en een fantastische dag plukken in de boomgaard. Het wordt een feestje. Ik kijk er enorm naar uit om iedereen hier te ontvangen.”